Sep. 24th, 2017 06:37 pm

tiduing is like neverending ...

judiff: bunny tcon that ruis made (Default)
[personal profile] judiff
Today we have been like trying to tidy up our bathroom a bit becis we've got a plumber don ng next week to look at the taps and drippy overflow.
The thing about tidying is like when you start doing it it like looks worse for ages before it gets better. And when you've done some big things and should like be able to feel proud you can like notice lots of little things you still need to do to make it properly tidy...
Sep. 24th, 2017 06:06 pm

Humans are Stressful

judiff: bunny tcon that ruis made (Default)
[personal profile] judiff
Yesterday was like difficult. We tried to go to the local Bi Visbity Day event.
It was already like a bit stressful becos we weren't like feeling good and the train was like full of loud, annoying footballists (that's like people that watch football - footballets ate like people who play football). But i was like looking forward to like having coffee and donuts with like a bunch of Bi people (and like Allies).
But like when we got to the donut cafe there weren't Bi Vis people there. And no sign or anything to say what was happening...
We got all like anxious and confused.
That was like when we realised we'd like forgotten our mobile so we couldn't phone any of the group people at ask what was happening (but that like kind of isn't the piont because a new person would have had their phone numbers anyway). Even if we had out phone it isn't clever enuff to do like internet witbout wifi. We went to a cafe we like know and got some tea-with-sugar-in to calm down amd to use wifi on out tablet.
Thete was like one comment on the event FaceBook that said they'd decided to stay doing the picnic bevause it was a like nice sunny day. We are loke full of allergy and snot this time of year and were like achey so we couldn't do like picnic sitting on the grass even if we weren't like overwhelmed by the sudden change and not being able to rely on people. But we did like quickly go to say hi and to complain to the organiser (but like trying not to be too grumpy at like random picnic-people). We said there should have been a sign or like even better acouple of people there to direct people.
Apparently the oragiser had gone along,at the start of the CoffeeMeet time to tell people - but that was just once in like a 2 hour drop-in kind of event. Tjey said sorry like ot was just an,"opps" kind of thing and that they'd put the coment of FaceBook. I like really don't think that's enough becos FB isn't like always helpful with what it shows you. And not everyone can get the intetwbez like all the time.
We don't know if any new prople turned up at the donut cafe and thought there weren't any Bi Vis people...
We've felt all muddled and overloaded since - like humans are too unpredictable to feel safe around
[syndicated profile] bbc_feed
Taxi app firm says it is willing to change, as Tories clash with Labour and unions over Uber's future.
[syndicated profile] bbc_feed
Moeen Ali hits an exhilarating 53-ball century in England's 124-run win over West Indies in Bristol to take a 2-0 lead in the one-day series.
[syndicated profile] bbc_feed
Tomer Hemed scores the only goal as Brighton beat Newcastle United to record their second successive home Premier League win.
[syndicated profile] bbc_feed
Olly Woodburn scores two tries as champions Exeter claim a bonus point in a comfortable victory over Wasps.
[syndicated profile] puckdaddy_feed

Posted by Greg Wyshynski


In the last 48 hours, President Donald Trump made “sticking to sports” impossible, because he stuck it to sports.

Or, more specifically, to athletes of color who dared protest police brutality through peaceful demonstration at NFL games, or decided not to be a human political commercial for a president whose words, deeds and actions they find abhorrent by visiting the White House.

Trump said NFL players who “take a knee” during the national anthem are “sons of bitches” who should be fired by some of the rich Caucasian team owners that contributed funds to his inauguration. That unleashed a firestorm of backlash from NFL players, the vast majority of them black.

He rescinded an invitation to the White House to Golden State Warriors star Stephen Curry, which Curry had already declined. This led LeBron James to call the president a “bum” with a tweet that has cleared one million favorites on Twitter. It opened up another firestorm of reaction of predominantly black NBA players, as well Steve Kerr, the white coach of the Warriors, who said, “because of the differences in this country, the president has made it really, really difficult for us to honor that institution.”

The Warriors announced they would not attend a White House ceremony, but would travel to Washington, D.C. for events that “celebrate equality, diversity and inclusion.”

“Inclusion” … great word.

It’s actually included in the last bullet point of the recent “Principles of Hockey” that the National Hockey League unveiled in concert with a dozen other hockey organizations around the world: That hockey should be “a safe, positive and inclusive environment for players and families regardless of race, color, religion, national origin, gender, age, disability, sexual orientation and socio-economic status. Simply put, hockey is for everyone.”

So how does one square the Pittsburgh Penguins’ meek statement on Sunday, formally accepting an invitation to stand with Trump for a White House photo op, with that alleged bedrock philosophy of hockey? How does one look around the current landscape of the sports world and the U.S., and as the current standard-bearer of a lily-white professional sports league (93 percent of the players identify as white) decide this is the best course of action?

From the Penguins:

The Pittsburgh Penguins respect the institution of the Office of the President, and the long tradition of championship teams visiting the White House. We attended White House ceremonies after previous championships – touring the historic building and visiting briefly with Presidents George H.W. Bush and Barack Obama – and have accepted an invitation to attend again this year.

Any agreement or disagreement with a president’s politics, policies or agenda can be expressed in other ways. However, we very much respect the rights of other individuals and groups to express themselves as they see fit.

The most hilarious part of this inane statement has to be that political protests “can be expressed in other ways” by NHL players, as if the Penguins or the League or hockey culture would ever allow a player to take a knee during the anthem or write “Black Lives Matter” on their pristine helmets. What nonsense, and it’s complete nonsense when you consider the political realities of standing with the president for a photo op at the White House. Congrats, you’re a campaign ad. But please shut up.

Two things about personal politics. By and large, NHL players are conservative. Not necessarily socially, but most certainly fiscally.

And the Penguins’ fan base is, by and large, based in crimson-red counties in Western Pennsylvania as well as West Virginia and parts of Ohio. We’re not saying this decision is completely fueled by that, but it’s not like we’re talking about the Golden State Warriors telling the Bay Area they’re not supporting a president that the community rejected with fervor last election.

So it could be said that the Penguins – who, for the record, have only a handful of American players and only one player of color in Ryan Reaves, acquired this offseason – are playing it safe, corporate and pallid in accepting this invitation.

Or it could be said that they’re actually putting their players in front of a speeding “never sticking to sports again until the president stops calling black athletes ‘sons of bitches’ for peaceful protests at sporting events” train.

Consider what another infinitely more popular Pittsburgh team did on Sunday. Coach Mike Tomlin of the Steelers decided to keep his team in the locker room during the national anthem, telling CBS Sports:

“We’re not going to play politics. We’re football players, we’re football coaches. We’re not participating in the anthem today — not to be disrespectful to the anthem, but to remove ourselves from the circumstance. People shouldn’t have to choose. If a guy wants to go about his normal business and participate in the anthem, he shouldn’t be forced to choose sides. If a guy feels the need to do something, he shouldn’t be separated from his teammate who chooses not to.”

Now, that’s a decision fraught with censorship and cowardice, and yet it’s 1000 percent a better decision that the Penguins have made by going to the White House and announcing it at this time.

Removing one’s self from the narrative is a better option, at this point, than symbolically mussing Trump’s hair while he mangles your names and talks more about the Rangers than he does the Penguins for 20 minutes. (“Great franchise, wonderful franchise, Jim Dolan is a friend, we always had the best seats, the best seats, nothing like a Rangers game, let me tell you. And here’s Evgeno Malkin…”)

Look, if the Penguins are going to the White House, and the team is saying “find another way to protest,” then one assumes someone like Sidney Crosby is going to shrug his shoulders and rest on “team’s decision” rather than taking a stand for his peers in the NHL and in professional sports that have been maligned by this president. And not just those peers, but their families and their children. So while they’re been rightfully asked about this decision, and rightfully demonized for playing along, they’re ultimately going to pass the buck to their teams.

But let’s be real: The Penguins, and thus the NHL, participating in his folly at a time when other professional leagues have decided to not to go through the motions with the single most destructive and divisive political figure I’ve seen in my lifetime is a tone-deaf disgrace.

(Perhaps the oddest part of this: That the NBA decided something first and Gary Bettman didn’t see that as coverage for the NHL to do the same, perhaps for the first time.)

It’s an endorsement of an office that’s made marginalizing a legion of hockey fans its priority, through deeds and actions. It’s an acknowledgement of the undeniable privilege that a predominantly white, predominantly foreign-born American sports league maintains, while athletes in other sports worry about their loved ones every time they’re pulled over by a cop or every time the administration threatens immigration policies. And it’s a cynical hypocrisy to the philosophies of inclusion that this “hockey is for everyone!” sloganeering so desperately wants the NHL to be defined by. It makes them not worth the giant framed scroll they’re printed on.

Unlike a lot of my peers, I stood by Tim Thomas when he decided not to attend an Obama White House celebration for the Boston Bruins. Sure, it’s a decision that carries consequences in its aftermath, which is something the marketplace decides for any outspoken athlete. (Although that decision can sometimes be collusion, quite frankly.) But it’s a stance and a freedom of expression that should be celebrated: That an athlete so vehemently disagrees with the current administration, he or she doesn’t feel the necessity to play grab-ass with that politician at a de facto campaign stop. That’s as ideally American as you get: Putting one’s freedoms and beliefs ahead of genuflecting to the crown.

The Penguins and hockey culture aren’t going to allow these players to speak out at the White House. This, we already know. So one hopes that in the spirit of “respecting the rights of other individuals and groups to express themselves as they see fit,” the Penguins allow their own players to take the Tomlin route and skip this event without punishment. To skip it as a form of personal protest, or simply to ‘peace out’ on politics like the Steelers did.

These are not normal times, and this was not a normal weekend in sports. Alas, the statement today from the Penguins, and by proxy the NHL, was as expected as it was docile and regrettable.

Greg Wyshynski is a writer for Yahoo Sports. Contact him at or find him on Twitter. His book, TAKE YOUR EYE OFF THE PUCK, is available on Amazon and wherever books are sold.



[syndicated profile] bbc_feed
Tomer Hemed scores the only goal as Brighton beat Newcastle United to record their second successive home Premier League win.
moonplanet: Green-coloured image of a girl. (greengirl)
[personal profile] moonplanet
(Ik heb geen/zo min mogelijk spoilers in mijn recensie geschreven)

Titel: Gone - Verlaten (op Librarything, op, op Goodreads)
Oorspronkelijke titel: Gone - The Exile
Auteur: Michael Grant
Vertaler: Maria Postema
Taal: Nederlands, oorspronkelijk Engels
Serie: Gone #1, in totaal 6 delen (al komt in oktober het eerste deel van de vervolgserie uit, dus dat zou dan eigenlijk deel 7 zijn).
Soort uitgave: paperback
Aantal pagina's: 495
Uitgever: Van Holkema & Warendorf
Jaar van publicatie: origineel Engels 2008, origineel Nederlands 2012, mijn editie 2016 (vijfde druk)
ISBN-nummer: 9789000313655
Trefwoorden: science fiction, instortende beschaving, wereld zonder volwassenen, vreemde krachten
Waarom ging ik het lezen: "Gone" is een serie waar ik al een hele tijd nieuwsgierig naar was, ook omdat Michael Grant samen met zijn vrouw Katherine Applegate de "Animorphs"-serie heeft geschreven, wat één van mijn favoriete series is. Ik kwam dit boek tegen in een minibieb, dus toen moest ik het natuurlijk wel meenemen en lezen!
Aanrader: Ja, maar hou er wel rekening mee dat het deel 1 van een serie is.

Korte samenvatting:
Van het ene op het andere moment is iedereen ouder dan 15 jaar verdwenen. Er zijn alleen nog kinderen over in het stadje en er is geen contact meer met de buitenwereld - er is een soort muur verschenen die het hele gebied omringd. Sam, die zelf ook bijna 15 wordt, probeert samen met zijn vrienden uit te zoeken wat er aan de hand is, terwijl iedereen probeert zo goed mogelijk te overleven in deze nieuwe wereld.

Tijdens een doodgewone schooldag ziet de veertienjarige Sam tot zijn verbijstering zijn leraar pal voor zijn ogen verdwijnen. Zomaar ineens... weg! Algauw blijkt dat iedereen die ouder is dan vijftien jaar op hetzelfde moment is verdwenen. Bovendien is er een ondoordringbare barrière rond de stad opgetrokken, waardoor er geen contact meer mogelijk is met de buitenwereld. Er breekt een enorme chaos uit.
Net buiten de stad neemt Caine de leiding over het internaat en daarna ook over het stadje. Eerst weet hij enige orde te scheppen, maar gaandeweg voert hij met een aantal volgelingen een waar schrikbewind.
Hoewel Sam helemaal geen leidende rol wil, besluit hij tenslotte toch dat hij de kwaadaardige Caine moet tegenhouden. Maar intussen komt de dag dat hij zelf vijftien jaar zal worden steeds dichterbij...

Over de achterkanttekst:
Er ligt meer binnen de barrière dan alleen het stadje, ook het internaat en een stuk van een natuurpark en de zee met wat kleine eilandjes.

Eerste pagina van hoofdstuk 1: 299 uur, 54 minuten:
Het ene moment stond de leraar nog over de Burgeroorlog te praten. En het volgende moment was hij weg.
Leraar aanwezig.
Leraar weg.
Geen 'poef'. Geen lichtflits. Geen knal.
Sam Temple zat tijdens het derde uur geschiedenis naar het bord te staren, maar in gedachten was hij heel ergens anders. In gedachten was hij op het strand, samen met Quinn. Op het strand met hun surfplanken, waar ze zich schreeuwend schrap zetten voor die eerste duik in het koude water van de Grote Oceaan.
Heel even dacht hij dat hij het zich verbeeld had dat de leraar verdween. Heel even dacht hij dat hij aan het dagdromen was.
Sam draaide zich opzij naar Maria Terrafino, die links van hem zat. 'Dat zag jij toch ook, hè?'
Maria staarde strak naar de plek waar de leraar had gestaan.
'Eh... waar is meneer Trentlake?' Dat was Quinn Gaither, Sams beste, misschien wel enige, vriend. Quinn zat recht achter Sam. Ze hadden allebei het liefst een tafel bij het raam, want soms kon je, als je precies de juiste hoek te pakken had, net een pieplein streepje water zien glinsteren tussen de schoolgebouwen en de huizen verderop.
'Hij is vast even weggegaan,' zei Maria, maar het klonk alsof ze het zelf niet geloofde.

Over de eerste pagina:
Hoofdstuk 1 begint precies op het kritieke moment: dat de verdwijningen plaatsvinden.

Wat er gebeurt is onwaarschijnlijk: iedereen boven de 15 jaar, en vervolgens zodra iemand 15 jaar wordt, verdwijnt. Ook is er een vreemde, ondoordringbare muur rondom het gebied verschenen en lijken een aantal kinderen speciale krachten te ontwikkelen, zoals vuur schieten uit hun handen, of dingen laten vliegen. Het is echter realistischer dan de superhelden van Marvel: hier zijn het kinderen die zelf hun krachten ontdekken en er is geen "school" waar ze heen kunnen om er mee om te leren gaan.
Bij iedereen komt ook vrij vlot naar voren of ze hun krachten voor het "goede" of "kwade" willen gebruiken, maar gelukkig is niet iedereen persé goed of slecht. Dat maakt alle personages interessant, niet alleen Sam. Eigenlijk heeft bijna elk personage wel een belangrijke rol, al is niet ieders rol even groot. De veranderingen in de wereld hebben wel verschillende invloeden op de kinderen: sommigen proberen hun best te doen alles zoveel mogelijk te houden zoals het was toen de volwassenen er nog waren, maar weer anderen houden zich niet meer in nu er geen volwassenen zijn om ze te corrigeren en beginnen andere kinderen te terroriseren. De tijdslijn van dit boek beslaat maar iets minder dan twee weken (300 uur), dus dit verhaal laat wel zien hoe snel een "beschaving" kan instorten (al blijven de elektriciteit en het water hier wel werken, binnen een week is de wereld al niet meer de wereld die ze kenden) en tot wat voor soort wrede dingen mensen in staat kunnen zijn, ook kinderen.

Het tempo ligt hoog en je wil als lezer continue weten hoe het verhaal verdergaat. Sam en zijn vrienden zijn namelijk ook voortdurend op zoek naar antwoorden op vragen waar de lezer ook het antwoord op wil hebben.

Het verhaal is gepubliceerd in 2008 en er zitten dan ook een aantal referenties in naar dingen die op dat moment populair waren, zoals Pokémon en Harry Potter. Nu kent iedereen deze series nog, maar over een tiental jaren zal het boek juist door deze referenties wat gedateerd lijken, terwijl je het verhaal zonder deze referenties best in een wat ruimere tijdsperiode zou kunnen plaatsen.

Het is helaas ook geen boek dat echt op zichzelf staat. Je krijgt wel een soort antwoord op de belangrijkste vragen en het verhaal in dit boek wordt redelijk afgerond, maar om de hele situatie te doorgronden, moet je eigenlijk wel de rest van de serie lezen.

De schrijfstijl is een prettige afwisseling tussen dialogen en beschrijvingen.

Bladzijde 49:
De gave die hij al eens gebruikt had en waarmee hij toen bijna iemand had vermoord De gave die hij net weer had gebruikt, waarmee hij de persoon die hij had willen redden eigenhandig had gedood.
De gave die hij al eens gebruikt had en waarmee hij toen bijna iemand had vermoord. De gave die hij net weer had gebruikt, waarmee hij de persoon die hij had willen redden eigenhandig had gedood.

Voorin het boek staan twee kaarten: van het stadje zelf en van de gehele omgeving waarbinnen het verhaal zich afspeelt. In het verhaal zelf is van alles echter zo duidelijk beschreven waar het ligt, dat kaarten niet persé nodig zijn. Het is wel een leuke toevoeging.

De wereld is heel interessant opgezet en er worden een aantal mysteries opgelost, maar het is duidelijk een eerste deel: niet alle vragen worden beantwoord.

Ik ga dit boek niet nog een keer lezen, maar ben nu zeker wel nieuwsgierig naar de andere boeken in deze serie.

- Deze recensie op Goodreads.
- Deze recensie op


zorkian: Icon full of binary ones and zeros in no pattern. (Default)
Mark Smith

April 2017

91011121314 15

Most Popular Tags

Style Credit

Expand Cut Tags

No cut tags
Page generated Sep. 24th, 2017 05:42 pm
Powered by Dreamwidth Studios